Na een ingrijpende hersenoperatie lééft Jos van Stiphout weer

Digitaal bladeren

Na een ingrijpende hersenoperatie lééft Jos van Stiphout weer
Auteur:

Na een ingrijpende hersenoperatie lééft Jos van Stiphout weer

‘Mijn hoofd wilde graag, maar mijn lichaam liet me in de steek’

Jos van Stiphout runde zeven jaar Bodega Antonio in de Kruisstraat en daarvoor de Dirigent. In deze tapasrestaurants kon hij zijn creativiteit en de liefde voor koken tot uiting laten komen. “Mensen moeten bij mij een fantastische avond hebben. Daar doe ik het voor”, aldus Jos. Hij moest echter noodgedwongen stoppen met zijn Bodega Antonio. Spelbreker was de ziekte Parkinson. Na een ingrijpende hersenoperatie is de Parkinson voor nu onder controle en lacht het leven Jos weer toe.

Tekst: Rinske van Kasteren

Zijn liefde voor koken en mensen vermaken is groot. “Het is wat ik het aller- allerliefste doe”, zegt Jos. Een Spaanse priester leert hem begin jaren ’90 Mediterraans koken. “Deze priester wilde wat doen om kansarme jongeren aan het werk te helpen. Hij besloot een restaurant te openen, het Oriënt in Madrid. Hij vroeg mij in de keuken te komen werken”, vertelt Jos. De formule wordt een succes, maar van het Vaticaan mag de priester geen winst maken. “Alle winst werd gestoken in weer nieuwe, soortgelijke zaken die over de hele wereld geopend werden. Samen met hem heb ik veel gezien en ben ik op heel veel mooie plekken geweest.”

Roots
Na vijf jaar besluit Jos terug te keren naar zijn roots, Den Bosch. “Ik kreeg de kans om hier een eigen restaurant te beginnen.” Dat was de Dirigent. Zo’n beetje het eerste tapasrestaurant in Den Bosch en uitermate populair. Jos: “Waarom het zo’n succes werd, weet ik niet precies. Ik denk dat het een combinatie van factoren was. Eind jaren ’90 was economisch gezien natuurlijk een fantastische tijd. Het tapaseten sprak mensen bovendien erg aan. Maar ook het team was top. We werkten allemaal keihard en wilden maar één ding: mensen een leuke avond bezorgen.” De Dirigent wordt letterlijk groter, Jos verbouwt zijn zaak een aantal keer. Maar daarmee komt hij ook ‘teveel van de mensen af te staan’. “Ik had geen contact met de bezoekers meer. Stond alleen maar in de keuken. Dat vond ik niks.” Jos besluit de Dirigent te verkopen en wil eigenlijk weer gaan reizen. Maar broer Toine, die het Keershuys runt, vraagt hem te helpen in zijn keuken. Dat doet hij drie jaar. Uiteindelijk begint het toch weer te kriebelen en start hij opnieuw een eigen zaak: Bodega Antonio. “Een klein, Spaans restaurant waar ik veel persoonlijk contact had en ik heerlijk mijn creativiteit in het koken kwijt kon.”

‘Toen de arts me vertelde dat ik Parkinson had,
stortte mijn wereld in.’

Noodlot
En dan – een half jaar na de opening van de Bodega – slaat het noodlot toe. Jos krijgt op jonge leeftijd te horen dat hij de ziekte Parkinson heeft. Een ziekte aan de hersenen waardoor je te maken krijgt met trillende handen en benen, stijfheid, trager wordende bewegingen en evenwichtsstoornissen. “Je wordt als het ware een gevangene van je eigen lichaam”, vertelt Jos. “Toen de arts me de uitslag vertelde, stortte mijn wereld in. Parkinson. Ik. Maar er vielen ook puzzelstukjes op zijn plaats.” In diezelfde week krijgt ook zijn vader te horen dat hij Parkinson heeft. “Bizarre tijd was dat”, zegt Jos. “Mijn vader had klachten die ik ook had. Ik googlede wat en kwam bij Parkinson uit. Acht van de tien symptomen waren ook op mij van toepassing. Toen wist ik het eigenlijk al.”
Jos besluit, ondanks zijn ziekte, door te gaan met zijn Bodega. Maar eind vorig jaar ging het niet meer. “Het werd me lichamelijk te zwaar. Mijn hoofd wilde wel, heel graag zelfs, maar mijn lichaam liet me meer en meer in de steek.”

Hersenoperatie
Jos slikt lange tijd medicatie om de Parkinson onder controle te houden. Maar het nadeel van deze medicatie is dat ze na verloop van tijd hun werking verliezen. “Ik kon steeds minder. Ik had inmiddels twee kinderen, maar kon niet meer met ze spelen zoals ik dat wilde. Ik was ook vaak moe. Dit was geen leven. Zo wilde ik niet oud worden.” Er is nog één optie om het leven van Jos weer kwaliteit te geven: een ingrijpende hersenoperatie, niet geheel zonder risico. Tijdens deze operatie wordt er een stimulator in de hersenen geplaatst die kleine elektrische schokjes afgeeft. Deze schokjes zorgen ervoor dat de ziekte een aantal jaren wordt stilgelegd. “Ze brengen lichaam en geest weer wat dichter bij elkaar”, verduidelijkt Jos.

‘Mijn hoofd wilde heel graag,
maar mijn lichaam liet me in de steek.’

Spannend
Op 7 april volgt de operatie. Een intensief traject gaat eraan vooraf. “Niet iedereen met Parkinson komt zomaar in aanmerking voor deze operatie”, zegt Jos. “Je wordt eerst helemaal doorgelicht door psychologen, psychiaters en artsen voordat je groen licht krijgt. Niet vreemd als je weet hoeveel risico deze operatie met zich meebrengt. In de hersenen zitten vele zenuwen en verbindingen. Als ze iets tijdens de operatie zouden raken en die kans was groot, zou ik bijvoorbeeld mijn spraak kunnen verliezen, niet meer kunnen lopen of mijn karakter zou helemaal veranderen.” Ondanks de vele risico’s, besluiten Jos en zijn vrouw Vivianne ervoor te gaan. “Dit was nog de enige kans op een leuk leven.” De dag van opname vergeet Jos niet snel meer. “Het was emotioneel, maar ik heb het weggestopt. Ik heb niet bewust afscheid genomen van mijn vrouw, die toen hoogzwanger was van de derde, en de kinderen. Ik heb houdoe gezegd. Meer niet. Dat kon ik niet.” Tijdens de vier uur durende operatie is Jos bij bewustzijn. “Ongelooflijk spannend en raar. Je hoort de artsen praten, ze stellen je vragen om te kijken of het nog goed met je gaat en ondertussen is het in je hoofd een enorme herrie.” Als Jos uit de operatie komt, voelt hij zich direct heel goed. De operatie is geslaagd. “Ik heb mijn vrouw, kinderen en mijn ouders gebeld. Toen brak ik. Heb alleen maar gehuild. Alle spanning en emoties kwamen eruit.”

Toekomst
Nog diezelfde week gaat Jos weer aan het werk in De Unie, het café van zijn vrouw. “Ik voel me ongelooflijk goed. Ik ben er weer. Doe weer mee. Van de week heb ik zelfs weer getennist. Dat ik dat weer kan, is ongelooflijk.” Achter De Unie is Jos opnieuw een Bodega begonnen. “We hebben de ruimte achterin verbouwd tot een klein, sfeervol restaurant waar je voor € 7,50 kleine gerechten kunt eten.” Jos ziet de toekomst rooskleurig tegemoet, maar kijkt niet te ver vooruit. “Ach, weet je. Zolang ik van mijn vrouw, mijn twee zoons en pasgeboren dochtertje mag genieten en een beetje mag koken, ben ik gelukkig. Meer heb ik niet nodig.”

18 0 14329 17 juni, 2015 Interviews, Nieuws juni 17, 2015

Facebook Comments