‘Het is tijd voor nieuwe dromen’

Digitaal bladeren

‘Het is tijd voor nieuwe dromen’
Auteur:

‘Het is tijd voor nieuwe dromen’

Maartje Paumen neemt afscheid van topsport

Vlak voor ons gesprek tikt ze de sportschool nog even aan, want vakantie of niet: er moet getraind worden. Zelfs op de zaterdagmorgen. Iets met een gekke kronkel en een beestachtige winnaarsmentaliteit. “Ze verklaren me daar nogal eens voor gek, maar als ik eenmaal op die loopband sta, ben ik niet meer te stoppen.” Toch stopte ze. Drie weken geleden om precies te zijn. Na een carrière van twaalf jaar, met 195 doelpunten in 235 interlands is het voor Maartje – strafcornerkoningin – Paumen genoeg geweest. Ze stopt als lid van de nationale ploeg. “Het is niet meer mijn droom om topsporter te zijn. Het is tijd voor nieuwe dromen.”

Tekst: Rosa Dammers | fotografie: byMarjo

Twee keer olympisch goud, een maal zilver, twee wereldtitels en drie Europese. Paumen won alles wat er te winnen viel. Op de vraag of een derde, gouden medaille op rij bij de Spelen van Rio niet het ultieme afscheid was geweest, schudt Paumen haar hoofd. “Voor mij is deze zilveren plak er één met een gouden randje. Ik weet namelijk uit welk dal ik het afgelopen jaar geklommen ben. Dat maakt het voor mij persoonlijk echt één van de bijzonderste uit mijn carrière.” Een totale reset noemt ze het, haar voorbereiding op de Spelen in Rio. “Eind 2015 zat ik niet goed in mijn vel. Ik was niet fit, behaalde niet de resultaten die ik wilde halen en had daarmee alle plezier in het hockeyen verloren. Op zo’n moment zijn er maar weinig mensen die een topsporter een spiegel voor durven houden. Coach Alyson Annan deed dat en daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.” Voor het eerst in haar carrière ging Paumen niet mee naar een eindtoernooi van Oranje, maar dompelde zich onder in een extreem zwaar trainingsschema. “Ik wilde nog één keer mijn grenzen verleggen, alles uit mezelf halen om topfit in Rio te spelen. Dat het mijn laatste Spelen gingen worden, wist ik namelijk zeker. Dat dat me gelukt is, daar ben ik onwijs trots op.”

Winnaar
Ze lacht. “En nou denk jij natuurlijk: waarom ben je dan tóch gestopt? Spelen bij het Nederlands team is niet vrijblijvend. Je investeert voor meerdere jaren in de ploeg. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik van jaar tot jaar wil kijken. Een nieuw team bouwen richting het WK in 2018 en de Spelen in 2020, volgend jaar het EK spelen en dan halverwege de rit uitstappen en het team iets laten afmaken waar we samen aan begonnen zijn, dat wilde ik niet. Halverwege afhaken past gewoon niet bij mij. Ik ben een winnaar. Het is met 200 procent ergens voor gaan, anders niet. Dus het was of nog twee jaar door, of nu stoppen. Toen we terugkwamen uit Rio was er geen twijfel over mogelijk: ik ging door.” Maar naar mate de weken verstreken, werd de aanvoerder van het Nederlands elftal steeds vaker wakker met het gevoel dat ze het niet meer wilde. “Ik zou het fysiek nog wel aankunnen, maar ik weet ook wat het me gekost heeft om hier te komen. Wat ik ervoor heb moeten geven. Dat wilde ik niet nog weer eens twee jaar.” Toch duurde het nog een hele poos voordat Paumen het aan zichzelf toe kon geven. “Ik vond het moeilijk om hardop te zeggen dat het niet langer mijn droom is om te hockeyen in het Nederlands elftal. Een droom die ik sinds mijn tiende gehad heb. Maar ik heb nog geen dag spijt gehad van mijn beslissing.”

Extreem
Het woord spijt komt sowieso weinig in Paumen’s woordenboek voor. Het enige wat ze in haar carrière misschien anders had willen doen, was eerder aan de bel trekken op momenten dat het niet lekker ging, zoals na de Spelen van Londen in 2012. “Toen ben ik zeker drie maanden van het padje af geweest. Ik had mezelf zoveel druk opgelegd, had totaal onrealistische verwachtingen. Voor mijn gevoel moest ik iedere wedstrijd doelpunten maken. Toen ik in de eerste vijf wedstrijden niet één keer scoorde, nam die druk alleen nog maar toe. Helemaal omdat ik vond dat ik me als nieuwe aanvoerder extra moest bewijzen. Toen tijdens het toernooi mijn relatie ook nog eens op de klippen liep, knapte er iets. Ik kon blijven staren naar die gouden plak, maar ik voelde niks. Ik was gewoon helemaal op. Binnen twee weken zat ik bij een psycholoog.” Sinds die tijd probeert Paumen niet meer over haar grenzen heen te gaan, maar met haar karakter blijft dat lastig. “Ik ben nou eenmaal een beetje extreem.” Maar daar ben ik ook trots op, hoor. Ik heb kneiterhard voor mijn carrière gewerkt en het had niet mooier kunnen zijn dan het geweest is. Nu is het is tijd voor nieuwe dromen!”

Koffietent
Een van die dromen is een eigen koffietent. En dan het liefst met een crossfit school erboven. “Ik ben echt een koffie addict.” Ze lacht. “Toen ik te horen kreeg dat ik minder koffie moest gaan drinken voor een betere nachtrust, was ik op z’n zachtst gezegd ‘not amused’. Naast de koffieliefde houdt Paumen er ook van om onder de mensen te zijn. “Dat sociale aspect aan de horeca trekt me wel. Misschien juist omdat ik die gezellige momenten de afgelopen jaren best vaak heb moeten missen.” Met een eigen crossfit school erbij combineert ze het beste van twee werelden, want sporten is en blijft haar passie. “Ik wil mensen die niet fit zijn, fit krijgen en ze laten zien dat een sportief leven een leuker leven is.” Horeca-ervaring heeft Paumen nog niet – “tenzij je de avonden aan de andere kant van de bar ook meetelt” –, maar dat weerhoudt haar allerminst. “Als ik iets wil, dan lukt het ook.” Nu alleen nog een geschikte locatie vinden. Hier in Den Bosch, of in Amsterdam.

Den Bosch
Tot die tijd blijft Paumen sowieso hockeyen. Zo speelt ze in ieder geval tot het eind van het seizoen bij Den Bosch. Daarna laat ze opnieuw haar gevoel spreken. Een andere Nederlandse club wordt het hoe dan ook niet. “Den Bosch heeft mijn hart gestolen en me gevormd tot de speler en persoon die ik nu ben. Vanaf het begin voelt dit als thuis. Als ik in Nederland blijf spelen, dan is het bij Den Bosch.” Als, want Paumen kreeg ook al aanbiedingen uit Antwerpen en Barcelona. En training geven en coachen lijkt haar ook wel wat. Maar voor nu is het vooral even op adem komen, familie en vrienden zien, de eerste plannen voor de koffietent op papier zetten, op vakantie en inderdaad, een bezoekje aan de sportschool brengen.

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Het is tijd voor nieuwe dromen’ 1187 15 december, 2016 Interviews, Nieuws, Sport december 15, 2016

Facebook Comments