‘Ik ben het liefst non-stop aan het schilderen’

Digitaal bladeren

‘Ik ben het liefst non-stop aan het schilderen’
Auteur:

‘Ik ben het liefst non-stop aan het schilderen’

Saskia Vugts exposeert tot en met 25 juni in het Theater aan de Parade

Als klein meisje sloot portretschilder Saskia Vugts (53) zich op in haar kamer waar ze het ene na het andere schetsboek vol tekende. Geen losse tekeningen, hele studies maakte ze. Van paarden, katten en herten. Op de middelbare school ontdekt Saskia dat ze ook goed is in het tekenen van mensen. De eerste opdrachten stromen binnen en ze weet het zeker: ze gaat naar de kunstacademie. De teleurstelling is groot wanneer ze wordt afgewezen. Saskia gaat werken en alles op artistiek niveau stort in. Vijftien jaar lang raakt ze geen potlood of penseel aan. Totdat ze moeder wordt en de intense behoefte krijgt om haar eigen kinderen te tekenen. Dat begint bij de Muzerije en eindigt aan de Academie voor Schone Kunsten. De kunstenares vertelt.

Tekst: Rosa Dammers | fotografie byMarjo

“Als mij als kind gevraagd werd wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, antwoordde ik steevast: tekenboeken. Ik was altijd en overal aan het tekenen. Dat nam ik zo serieus, dat mijn ouders ook niet mochten komen kijken als ik bezig was. Ik maakte er hele studies van en kon wekenlang werken aan een serie paardentekeningen. Het ging zelfs zo ver dat mijn moeder het avondeten soms op mijn kamer serveerde.” De liefde voor het tekenen zet zich voort op de middelbare school en al haar vrijetijd brengt Saskia tekenend door. Haar tekentalent valt op en ze wordt gevraagd voor verschillende opdrachten. Zo maakt ze een affiche voor een circus en tekent ze sieraden voor de folder van een juwelier. Als ze klaar is met de middelbare school wil ze niets liever dan schilder worden.

Droom
“Viel dat even vies tegen.” De afwijzing van de Bossche kunstacademie valt Saskia zwaar. “Moet je je voorstellen: ik stond daar als bleue, dolenthousiaste zeventienjarige met een map werk onder mijn arm en werd met de grond gelijk gemaakt. Ik was niet wat ze zochten en kon vertrekken.” Op de docentenopleiding in Tilburg wordt Saskia’s talent wel gezien, maar daar wordt ze uitgeloot. Ze besluit haar droom op te geven en gaat samen met haar zus een secretaresseopleiding doen. “Stom eigenlijk, want dat paste totaal niet bij me. Daarbij ben ik ook nog eens super dyslectisch.” Met veel pijn en moeite studeert Saskia af. Omdat ze nog niet wil gaan werken, begint ze aan de modevakschool. “Kleding ontwerpen vond ik fantastisch, want toen kon ik weer tekenen.” Na de modevakschool wil Saskia verder studeren aan de modeacademie in Amsterdam, maar als in die periode haar vader overlijdt, besluit ze bij haar moeder te blijven wonen. Ze kan een baan krijgen als receptioniste en gaat aan het werk. Tekenen doet ze niet meer.

Academie
“Pas toen ik moeder werd dacht ik: ik moet die kinderen tekenen.” Lacht. “Dat viel tegen, joh. Logisch ook, want ik had natuurlijk al ruim tien jaar niet meer getekend. Ik ben toen een tekencursus bij de Muzerije gaan volgen. Dat was de openbaring, het moment waarop ik besefte dat dit is wat ik altijd al gewild had. Diezelfde dag nog schreef ik me in voor de Academie voor Schone Kunsten in Arendonk.” Voelde dat niet als twintig jaar te laat? Totaal niet. “De drive die ik nu had om alles eruit te halen wat erin zat, die had ik op mijn zeventiende nooit gehad. Nu telt iedere minuut. Ik ben het liefst non-stop aan het schilderen.” In de acht jaar dat Saskia op de academie zit, specialiseert ze zich in portretschilderen en maakt ze zich de toepassing van authentieke olieverftechnieken eigen. “Het was echt keihard werken, want naast de academie schilderde ik al veel portretten in opdracht. Maar ik heb het altijd leuk gevonden. Ik stopte er alles in.” Toch leerde ze niet alles op de academie. De stijl van haar unieke zwart-witportretten ontwikkelde ze thuis, in haar eigen atelier. “De manier waarop ik mijn zwart-witportretten maak wordt niet gedoceerd, dat is echt mijn eigen hand. Daarnaast kijken al mijn schilderijen je met een intense, krachtige blik aan. Ze spreken. Ook dat heb ik niet op de academie geleerd. Dat komt echt uit mezelf.”

Schilderproces
Gemiddeld werkt Saskia tien tot vijftien weken aan een portret. Het hele project begint met een gesprek en een fotoshoot. “Die fotoshoot is heel belangrijk. Je kunt mensen namelijk op veel manieren schilderen. Ik heb een esthetisch oog en wil ze graag op hun mooist portretteren.” Vervolgens zet Saskia met potlood een kruis op het doek en op de foto. Vanuit daar zet ze een schets op. Pas als die schets staat, gaat ze met verf aan de slag. “Ik schilder eerst alle adertjes, alles wat onder de huid zit. Daar leg ik vervolgens een soort make-up-laag overheen. Zo creëer ik die levendige structuren. Het is echt een soort studie. Maar uiteindelijk komt de uitstraling ook door de ogen. Ogen maken mijn portret. Dat is echt mijn stijl.” Tijdens het schilderproces nodigt Saskia de geportretteerde vaak nog een keer uit. Niet om ze het portret te laten zien, maar om weer even een gevoel bij iemand te krijgen. Ook maakt ze foto’s van het maakproces, zodat mensen kunnen zien hoe het portret tot stand is gekomen. Saskia werkt vaak tegelijkertijd aan verschillende portretten. Dat moet haast ook wel, want na een dag schilderen kan ze niet verder. Een olieverflaag moet namelijk een week drogen. “Het leukste gedeelte aan het schilderproces is de laatste fase in olieverf. Dan ga ik afstand nemen, het schilderij op z’n kop zetten en kijken of het lijkt. Hier en daar nog wat bijwerken, een schaduw aanscherpen. En ineens is het af. Dit is het, denk ik dan. Nu is het klaar.” De reacties op haar portretten zijn vaak puur en emotioneel. “Een portret is voor veel mensen van onschatbare waarde. Zo zei iemand laatst tegen me: ‘Als mijn huis in brand staat, is het jouw schilderij dat ik als eerst veilig stel.’ Dat vind ik een groots compliment.”

Sterrenexpositie
Naast haar werk in opdracht, heeft Saskia sinds de academie ook altijd vrij werk gemaakt. “Ik schilderde al ruim tien jaar in opdracht, maar dat waren vooral persoonlijke portretten. Die kon ik niet laten zien aan het grote publiek. Als ik met die portretten zou exposeren, zouden mensen bovendien zeggen: ‘Goh, wat een mooie portretten, maar lijken ze ook?’ Ik dacht weet je wat, ik ga bekende Nederlanders schilderen. Toen ik er een stuk of twintig af had kwam Judith Vink, destijds creatief directeur van Theater aan de Parade, kijken en zij zei meteen: ‘O, maar dit gaan wij ophangen!’ Na die geweldige solo-expositie in 2012 had ik meteen het idee om een nieuwe serie olieverfportretten te maken. Dit keer van legendarische Hollywoord acteurs en actrices.” Tussen haar opdrachten door maakte Saskia in de afgelopen vijf jaar ieder jaar een aantal portretten voor haar sterrenportfolio. In totaal schilderde ze dertig portretten. Tot en met 25 juni 2017 zijn de Hollywoodsterren, samen met twaalf portretten die ze in opdracht schilderde, te bewonderen in Theater aan de Parade. En daarna? Saskia heeft het al helemaal bedacht: “Over vijf jaar kom ik voor de dag met een portretserie van inspirerende mensen.” We kunnen niet wachten!

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Ik ben het liefst non-stop aan het schilderen’ 741 21 april, 2017 Interviews, Nieuws april 21, 2017

Facebook Comments