‘Carnaval? om te huilen van het lachen’

Digitaal bladeren

‘Carnaval? om te huilen van het lachen’
Auteur:

‘Carnaval? om te huilen van het lachen’

Cor Versteeg, liedjesschrijver, ontwerper van praalwagens en cartoonist
“Ik kwam een vrouw tegen op straat. Ze noemde me ‘de oudste troubadour’ van Den Bosch. Ik was blij, blij, blij. Ik fleurde echt op en dan ben ik weer de hele dag vrolijk’. Aan het woord is Cor Versteeg, geboren Utrechtenaar, 87 jaar oud. Inmiddels is hij een kleurrijk en markant Bosschenaar, carnavalsvierder en versierder. Zolang zijn lijf het toelaat viert hij nog altijd twee dagen carnaval met zijn schoondochter Karin.

Tekst: Frans van Gaal | fotografie Olaf Smit

Cor voelt zich in 1960 ‘uitverkoren’. Ruim 40 kandidaten leggen het tegen hem af bij een sollicitatieronde voor reclametekenaar en ontwerper bij levensmiddelengigant De Gruyter. Tegen zijn vrouw roept hij opgetogen: ‘Ik mag voor die sprookjeswinkels gaan werken’. De bedrijfsleiding koestert hem en geeft hem zelfs extra geld voor de aankoop van een huis. Cor werkt er nog maar kort als collega’s hem vragen: ‘Wat jij voor je baas maakt, kun je dat ook niet voor ons carnaval doen?’ Cor aarzelt geen moment en zegt ja. ‘Ik ben van nature vrolijk en carnaval is het feest van de vrolijkheid’.

Kwèkfestijn oeuvreprijs
Vanaf 1970 doet Cor 32 keer mee aan het Kwékfestijn. In 2014 krijgt Cor de Kwékfestijn oeuvreprijs uit handen van Peer van den Muggenheuvel. Niet voor niets, Cor schrijft tientallen liedjes voor het Kwékfestijn. Met zijn Bossche Bollen wint hij drie keer de eerste prijs.
Wint ie niet met een lied, dan wordt het toch vaak een ‘evergreen’. Liedjes die ‘de tand des tijds’ doorstonden zijn: ‘Ik heb ’t hart nog in mijn donder’ en de hymne ‘Gij heurt bij mij’. En dan het legendarische ‘Unne spijker in munne kop’. De tekst is van René Cooymans, Cor maakte de muziek en bedacht de ‘au au’ – kreet. Cor wordt bij elk liedje weer vrolijk. Toch springt er een lied bovenuit. Dat is ‘De lokroep van den Oetel’. Vandaag zegt Cor er dit over: ‘De ultieme vrolijkheid toch. Carnaval is ook om te huilen van het lachen van de lol’.

Hoor de lokroep van d’n Oetel,
midden uit ‘t riet van ‘t moeras,
kwèk, kwèk, kwèk!
Zo doet hij zijn wijf de groetel,
alle Oetels zijn weer in hun sas,

Corver
Cor maakt luisterliedjes met zijn groep Passe Partout. Grootste topper is ‘De doodgewoonste dingen’. Hij valt op door zijn hoed met de vlinders maar ook door zijn veelzijdigheid. Hij bedenkt liedjes en teksten voor zijn Confettiecabaret en staat aan de basis van heel wat mooie carnavalswagens van de Vrolijke Druiven. Hoe dat ging? Cor hierover: ‘Eerst een kleine schets maken. Daar praatten we over met een fles jenever bij de hand. Daarna naar de bouwloods en dan was ik bij de opbouw. De wagen werd dan helemaal in het wit gemaakt. Daarna schilderden we de wagen’.  Dat Cor op een bepaald moment voor een artiestennaam, Corver, kiest, ligt eigenlijk voor de hand, hij illustreert, schildert, schrijft, maakt cartoons en componeert. Hij blijft er heel bescheiden bij. Immers, ‘Elk mens kan tot verrassende dingen komen’.

Vlinders
Cor noemt zichzelf een vrolijk mens en ‘zondagskind’ op weg naar de 90. De vrolijkheid krijgt ie mee van thuis. ‘Moeder was absoluut leidend in ons gezin met acht kinderen. We waren arm. Pa, een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken, was wel attent op mijn talent. Moeder bleef blij en vrolijk bij elke tegenslag’. Cor neemt de vrolijkheid over. Zo wordt hij vanzelf gegrepen door carnaval, hij viert én versiert het feest. Versieren doet ie graag. Het tekent zijn kunstenaarschap. Die drang tot versieren leidt ook tot een bijzondere manier van dagelijks (!) herdenken van zijn overleden zoon Jeroen en vrouw. Cor hierover: ‘Jeroen, onze zoon overleed door een hartstilstand op 1 september 1995 in zijn slaap, een geweldige klap hoor. We werden in de nacht uit bed gebeld. Dat vergeet je nooit meer. Kort daarna kreeg mijn vrouw Bep kanker. Ze overleed twee jaar later. Ik heb een kapelletje voor ze ingericht, hier in mijn serre. Zo zijn ze elke dag, ieder moment aanwezig. Ik praat ook heel vaak met ze.” Wat opvalt zijn de vlinders. Cor hierover: ‘De vlinder is een symbool van vrijheid, creativiteit en verrijzenis. Tijdens de avondwake voor Jeroen fladderde er een vlinder boven het lichaam van Jeroen. En bij alle belangrijke gebeurtenissen tijdens het rouwproces kwam de vlinder terug. Wonderlijk, maar echt waar’.

 

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Carnaval? om te huilen van het lachen’ 570 04 februari, 2018 Interviews, Nieuws februari 4, 2018

Facebook Comments