‘We kregen zelfs een kerstboom!’

Digitaal bladeren

‘We kregen zelfs een kerstboom!’
Auteur:

‘We kregen zelfs een kerstboom!’

Willemien Potkamp en Jan Bambacht onder de indruk van gastvrijheid en vriendelijkheid
Ze zijn weer thuis! Na een zeven maanden lange reis zetten Willemien Potkamp en Jan Bambacht nota bene op de dag wanneer dit blad verschijnt weer voet op vaderlandse bodem. In het nummer van april vorig jaar besteedden wij al aandacht aan hun avontuur met een goed doel namelijk de overhandiging van een cheque aan Stichting Kinderen van Kathmandu. Vandaag zijn ze met het vliegtuig thuis gekomen na 7 maanden met de motor onderweg te zijn geweest. Wij hebben ze gevraagd verslag te doen van hun lange tocht. Hieronder volgt hun verhaal.

Tekst en fotografie: Willemien Potkamp en Jan Bambacht

“Het is 23 september 2017! Locatie: Motoport Den Bosch. Tijd om te vertrekken. Wij worden uitgezwaaid door dik 70 (motor)vrienden/kennissen en familieleden. Hiervan brengen 36 motorrijders ons tot aan de grens bij Venlo om met een erehaag afscheid te nemen. Ruim 4,5 maand later om precies te zijn op 10 februari, zijn we op de plaats van bestemming in The Valley Guesthouse in Kathmandu en blijven daar tot 25 april. We reden door 15 landen en legden 18.401 km af door Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Bulgarije, Turkije, Georgië, Armenië, Iran, Pakistan, India en Nepal! Geen landen waar je dagelijks door rijdt voor je werk of vakantie, maar wel landen waar we graag weer terug naar toe willen. De Europese landen kennen we al wel ondertussen maar rijden door landen vanaf Turkije stond nog op een verlanglijstje.

Gastvrije en allervriendelijkste mensen
Voor ons gevoel begnt de reis pas in Turkije na Istanbul als we de Bosporus brug oversteken. Daar rijd je namelijk het Aziatische deel binnen. De rit verloopt voorspoedig tot Ankara maar helaas laat de motor van Willemien het daar afweten met een kapotte benzinepomp. En hiermee begint voor ons een reis door Azië waarin we de vriendelijkste mensen tegenkomen die je helpen in nood, je te eten en drinken aanbieden omdat het etenstijd is, die je uitnodigen in hun huis omdat in hun aard ligt om je onderdak te bieden. Hier worden we soms wel eens stil van. Je wordt in deze landen, lees: tot en met Nepal, behandeld als een gast, en eigenlijk nog meer, als een bekende buitenlander. Zo betalen we onderweg bijna nooit voor de thee. Soms zelfs niet voor de lunch. In Turkije worden we opgevangen bij een Turks echtpaar in hun huis. Als zij de volgende dag gaan werken, hebben wij hun huis voor ons alleen. Turkse Nederlanders nodigen ons uit voor thee en we mogen niks betalen. In Georgië komen we laat over de grens en het is al donker als we in een hotel aankomen. Daar zitten een groep Georgische monteurs te eten. Zij schuiven gewoon op en bieden ons eten aan. Ook aan drank ontbreekt het niet en er wordt later driftig door hun gezongen. In Armenië eigenlijk niet anders, ook hier zijn we weer reizigers waar niks aan mag ontbreken. In een guesthouse worden we door het echtpaar ontvangen met allerlei lekkers uit de streek en ook de zelfgestookte bessenjenever ontbreekt hier niet.

‘‘Heavy bike”
Begin november rijden we dan Iran binnen. Willemien moet gedurende de tijd dat we hier zijn verplicht een hoofddoek dragen. En hier weet je helemaal niet wat je meemaakt. Mensen toeteren op de snelweg. Stoppen als jij stopt. Willen met je op de foto. Vooral de vrouwen met Willemien en zeker op zo’n heavy bike zoals ze onze motoren noemen. Hier rijden veel 50 tot 250 cc motoren. Je ziet echter geen vrouwen op de motor. In Iran en later ook in Pakistan drommen mensen om je heen die met je op de foto willen. Politie moet de weg vrijmaken omdat de omstanders anders alles blokkeren. We krijgen van alles gratis, thee, lunch, appels en noten. In één woord je voelt je hier gewoon een filmster. Ook in Iran genieten we van de gastvrijheid bij een gezin dat we in Georgië hebben leren kennen. We zijn er vijf dagen gebleven en zijn vrienden geworden. De hele weg door Iran ging het zo. Wat een gastvrije en lieve mensen.

Bruiloft
Rijden daar is geen probleem. Mooie doorgaande wegen en de benzine was een kwartje de liter. Gelukkig, want de afstanden zijn lang, maar geweldig om te rijden hier. Zo komen we op 28 november bij de Pakistaanse grens aan. We overnachten op het plaatselijke politiebureau. De volgende dag leggen we met een politiekonvooi de eerste 1100 km af. Pakistan wil absoluut niet negatief in het nieuws komen en beschermt zijn toeristen langs de grens met Afghanistan tot aan Quetta of Multan. Daarna mag je alleen verder. Ook hier weer de gebruikelijke gastvrijheid en warmte. We slapen hier twee keer bij een gastgezin en gaan zelfs mee naar een bruiloft. Dat vieren ze hier in drie keer. Bij de laatste twee, receptie van de bruid en receptie van de bruidegom mogen we aanwezig zijn. Bijna nog belangrijker dan de bruid en bruidegom zelf, zoveel bekijks hebben we. Wij genieten van het feest en zij van onze aanwezigheid. Ook bij datzelfde gezin, de familie Asif Khan, vieren we kerst ondanks dat zij Moslim zijn. Ze hebben zelfs een kerstboom gekocht en het huis versierd met ‘s avonds een bbq en dansfeest. In één woord geweldig!

Tuk-Tuk
Net voor Nieuwjaar steken we de grens over met India. Ook hier zijn de mensen gastvrij en via couchsurfing slapen we bij een gezin waar de man bij de overheid werkt en ook hier mogen we weer mee naar een bruiloft. Net voor en net na het Europees Nieuwjaar zijn hier namelijk veel bruiloften vandaar. Wel is het verkeer hier veel drukker en rommeliger. Tijdens de hele trip maken we eigenlijk niks mee, maar alleen in India hebben we maar liefst zes keer een botsing met een TukTuk. Gelukkig alleen blikschade en blauwe plekken maar toch! India is een mooi land met veel tempels waar Benares (Varanasi) wel uitspringt met zijn oevers aan de Ganges.

Nepal
Begin februari steken we dan de grens over naar Nepal, ons uiteindelijke doel van de reis. We zijn hier voor de derde keer. De eerste keer is in 2015 na een rondreis door China en Tibet. We eindigen dan in Nepal waar we één dag voor de grote aardbeving weer naar Nederland vertrekken. Geluk dus! Maar niet iedereen komt daar zo goed van af en we hebben direct daarna financiële hulp geboden via een Nederlands/Nepalees echtpaar dat The Valley Guesthouse runt daar. We hebben rechtsreeks geld gestort naar hun rekening en zij kochten daar voor de slachtoffers van de ramp mede met steun van anderen, noodgoederen voor. Na de aardbeving haalden we zelf geld op in Nederland bij familie en (motor)vrienden en zijn met dit bedrag in 2016 terug gegaan. We wilden weten hoe het daar was en hulp bieden. Ger Peeters, voorzitster van Stichting Kinderen van Kathmandu die ook in ons guesthouse logeerde, nam ons mee naar Maitri Griha, een dagverblijf voor kinderen met een beperking. Het huis was gestut in verband met de aardbeving, maar ze waren ondertussen al bezig om zelf een nieuw pand te bouwen. De keuze waar we het geld aan wilden doneren was hierdoor snel gemaakt. We doneerden het geld aan dit onderdeel van de stichting.

Tevreden
Terug in Nederland wordt door ons al snel besloten om weer naar Nepal af te reizen maar deze keer op de motor. Iedereen was hier enthousiast over en we besloten om ook Maitri Griha hier in mee te nemen. Het gevolg was dat vele familie, vrienden en motorrijders uit Nederland, Belgie, Engeland en Duitsland ons financieel steunden en we met een flinke zak geld dus in Nepal zijn aangekomen. We hebben het geld overgedragen aan Ger Peeters om nu de 1e verdieping (second Floor) af te bouwen zodat deze eind dit jaar geheel in gebruik genomen kan worden. Verder hebben ze ook nog de nodige keukenspullen en speelgoed nodig voor de kinderen die hier niet zomaar te verkrijgen zijn. Het heeft ons een week gekost om alles bij elkaar te krijgen in diverse gebieden van Kathmandu, maar al met al kunnen we zeggen dat we zeer tevreden zijn.

Wil je dit alles nog eens uitgebreider terug lezen en bekijken, bezoek dan onze fb pagina: Roadtrip Den Bosch to Nepal en www.stichtingkinderenvankathmandu.wordpress.com ANBI 58068 Doneren mag ook: Bankrekening: NL50 INGB 068 0247 122

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘We kregen zelfs een kerstboom!’ 891 25 april, 2018 Nieuws april 25, 2018

Facebook Comments