Veurschut!

Digitaal bladeren

Veurschut!
Auteur:

Veurschut!

Ik ben opgegroeid in een katholiek gezin. Zat op een katholieke basisschool, de Heilig Hartschool. Kreeg daar nog les van een enkele non. Werd gedoopt, deed mijn communie, samen met haast de hele klas, en mijn vormsel en stond trouw elke zondag in de Sint Jacobskerk als misdienaartje op het altaar. Ik deed het met gezonde zin en tegenzin. Zolang er geen bekende leeftijdsgenoten in de kerk zaten vond ik het prima. Zaten die er wel, dan voelde ik altijd een vorm van schaamte. De mis dienen behoorde nou niet direct tot een stoere bezigheid. Het misdienaren korps bestond uit een prima clubke. We hadden zelf plezier met elkaar. Op het eind van het misdienaarseizoen, wat in onze parochie getrokken was op het eind van het jaar na sinterklaas, (waarschijnlijk om ons te paaien de vele kerstvieringen weer te dienen) kregen we een goedgevulde snoepzak en een enveloppe met 25 gulden. Alle verhalen over de misstanden in de katholieke kerk trokken aan mijn deur voorbij. En toch kan ik me herinneren dat ik een licht trauma overgehouden aan deze periode. Elk jaar werd mij verzocht om als misdienaar deel te nemen aan de Maria ommegang. Ik weigerde. Zo publiekelijk rondlopen in mijn toog & superplie ging mij een stap te ver. En toch kwam er dat ene jaar waarop ik zwichtte voor het aandringen van mijn vader. Het moet ergens begin jaren tachtig geweest zijn. Ik liep mee. En wat voelde ik me rot. Op elke hoek van de straat trof ik vriendjes die me van alles lulligs toeriepen. Ik herinner me dat ze een bal onder hun arm droegen. Hoe graag was ik uit de ommegang gestapt en met hen mee naar het voetbalplein gegaan? We trokken langs volle cafés en terrassen. Ik keek de andere kant op. We sjokten. De wandelpas ging tergend langzaam. Ik droeg een kandelaar in mijn hand. Die elke minuut zwaarder leek te worden. Waarom liep ik daar? Uit de ramen van verschillende kraakpanden gilden de geboren atheïsten voor mij onduidelijke taal. Niet al te vriendelijk. Hoe dichter we weer bij de St Jan kwamen hoe fijner ik me voelde. Ik had maar één woord voor deze traditie: veurschut. Nooit meer heb ik meegelopen. Terwijl ik wel iets had met het fenomeen de meimaand in onze stad. Als kind stond ik op de zeer vroege zondagochtenden te kijken naar de vendelzwaaiers op de parade. Het getrommel klonk vanaf 6.30uur door onze straat. Dof en traag. Het was mijn wekker in mei. En nog steeds. Ik word er zelfs blij van als ik het hoor.
’s-Hertogenbosch als bedevaartsplaats, het heeft iets prachtigs. Ik heb redelijk afscheid genomen van het katholieke bestaan, maar de meimaand kent haar bijzondere rituelen. Hordes wandelaars die in alle vroegte door Het Bossche Broek trekken. Gelokt door de zware klokken van de kerk. De terrassen op de parade die vanaf 7u in de ochtend zeer goed gevuld zijn. De honderden Bossche bollen die naar binnen worden geschoven door de gelovigen en minder gelovigen. De kerk die uitpuilt. De blauw-witte vlaggen die aan de gevels wapperen. De verschillende Mariabeeldjes langs de route van de ommegang die versierd zijn met geel witte bloemen. Het heeft iets moois. Het hoort zo verschrikkelijk bij onze stad. Katholiek of niet, wij Bosschenaren zouden de meimaand moeten omarmen. Meer dan dat we dat nu doen. Er liggen volop kansen voor citymarketing. Met een beetje open mind van de kerk en wat meedenkers kan dit mooie fenomeen uitgroeien tot een spectaculaire en zeer aantrekkelijke Mariaverering zoals we die kennen uit Spanje en Portugal. Beleving, passie, zang. Voor breed publiek. Katholiek, maar toegankelijk. Niet afgeschermd door strenge geloofsregels, maar open. Niemand uitsluiten maar juist verwelkomen. Laagdrempelig. Bosch. Gewoon zoals het hoort. Maar het is al weer juni. Volgend jaar nieuwe kansen.

Huub van Mackelenbergh

2 Reacties uitgeschakeld voor Veurschut! 1341 30 mei, 2018 Column mei 30, 2018

Facebook Comments