‘Check, check, dubbelcheck ’

Digitaal bladeren

‘Check, check, dubbelcheck ’
Auteur:

‘Check, check, dubbelcheck ’

Op de IC van het Jeroen Bosch Ziekenhuis wordt niets aan het toeval overgelaten
Het zijn twee hartstikke leuke, spontane vrouwen met wie je zo een avondje op stap zou kunnen. En mocht er onverhoopt iets gebeuren, dan ben je blij dat ze in de buurt zijn. Want ze hebben verstand van zaken en weten van aanpakken; je bent bij deze ervaren professionals in vertrouwde, veilige handen. Toch denk je er liever niet aan dat het ooit zover komt, want het zou betekenen dat er iets goed mis is. Gespecialiseerd verpleegkundigen en coördinerend medewerkers Germaine Schreurs (56) en Arianne Schmeets (36) werken op de Intensive Care van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Het twenty for seven bewaken van zeer ernstig zieke patiënten is daar dagelijkse kost, zoals ze op de IC ook bijna wekelijks geconfronteerd worden met de dunne scheidslijn tussen leven en dood. Dit klinkt naargeestig, maar zo ervaren ze het gelukkig niet. Geen verhaal over bloed, zweet en tranen, hoewel die er zeker aan te pas komen in de praktijk, maar over de kracht en het belang van teamwork, passie voor het vak, empathie, humor, innoveren en het streven naar de allerbeste zorg voor patiënten.

Tekst: Jacky Goossens | fotografie Frank Muller

De eerste vraag is nog niet gesteld of ze branden al los over wat ze later in het gesprek “ één van de mooiste banen” noemen. Waarom Arianne en Germaine al respectievelijk 12 en 32 jaar hun beroepsmatige ziel en zaligheid aan de IC hebben verpand is na anderhalf uur praten klip en klaar. De passie voor hun werk spat ervan af. Als coördinerend medewerkers sturen ze op operationeel niveau de twee IC-teams aan en moeten ze ervoor zorgen dat die als één geoliede machine werken. Door creatief te zijn (Germaine) en door te zorgen voor structuur (Arianne). Een mooie combi. “Behalve dat we in de ochtenden meewerken ‘aan het bed’, houden we ons bezig met de dienstlijsten, kwaliteitsprotocollen, de vervanging van zieke collega’s, het aannemen en begeleiden van leerlingen en stagiaires, het beheren van het arsenaal aan apparatuur op de afdeling en nog meer. We proberen alles te doen wat nodig is om te zorgen dat de teams goed functioneren en zich helemaal op onze patiënten kunnen richten. Werken op de IC betekent namelijk dat je tijdens je dienst iedere seconde, iedere minuut jouw patiënt in de gaten houdt en dat is super intensief”, vertelt Arianne. Germaine vult aan: “Je moet je voorstellen dat de gemiddeld 14 patiënten op onze afdeling 24 uur per dag bewaking nodig hebben omdat er vitale functies of organen in gevaar zijn zoals je hart, hersenen, nieren of longen. Het gaat altijd om mensen in een levensbedreigende situatie of om te voorkomen dat zo’n situatie kan ontstaan, zoals na een zware operatie of een zwaar ongeluk. Daarnaast hebben we een Spoed Interventie Team (SIT) dat 24 uur per dag paraat moet zijn voor het geval zich in het ziekenhuis zélf een noodsituatie voordoet. Bijvoorbeeld omdat ergens in het gebouw een patiënt een bloeddrukdaling heeft of instabiel wordt. Laatst werd het team négen keer op een dag opgeroepen, dat zijn dus negen spoed interventies. Een hectisch dagje…”

Greys Anatomy
Er doemt een beeld op van de bekende Amerikaanse ziekenhuisserie Greys Anatomy. Die vergelijking wuiven ze weg (“welnee joh…”) maar is zo vreemd nog niet als je hoort waarom Arianne juist voor de IC heeft gekozen. “Omdat we te maken hebben met onverwachte en acute situaties weet je aan het begin van een dag nooit hoe die zal verlopen of eindigen. Dit zorgt voor een dynamiek en spanning waar je tegen moet kunnen en dat ligt voor iedereen anders. Voor mij is dat juist de aantrekkingskracht.” Germaine was als jonge leerling al gefascineerd door de Intensive Care. “Ik liep stage op een ‘gewone’ verpleegafdeling en aan het eind van de gang van die afdeling zag je de deuren naar de IC. Dat was verboden terrein voor leerlingen en misschien was ik juist daardoor wel zo nieuwsgierig naar wat zich daar allemaal afspeelde. In de koffiepauze luisterde ik naar de verhalen van de mensen die er werkten en ik wist: dit wil ik ook. Ik mocht er stage gaan lopen en ben nooit meer weggegaan.”

Empathie en humor
Er is nóg een overeenkomst met de ziekenhuisserie. Humor. Als je dagelijks te maken hebt met ernstig zieke mensen is humor een belangrijk instrument om het moreel op peil te houden. Zowel van het team als van de patiënten. Arianne: “Ik zou het empathische humor willen noemen. Je moet aanvoelen bij welke patiënten een grapje wel of niet werkt. Tegen wie je wel of niet kunt zeggen dat hij maar eens uit z’n bed moet springen terwijl hij aan allerlei apparatuur ligt.” Germaine: “Of wanneer je wel of niet bij een jarige patiënt in polonaise binnen kunt lopen om lang zal hij leven te zingen en slingers op te hangen. Dat doe je alleen als je honderd procent zeker weet dat het voor een glimlach zal zorgen. Het gaat er altijd om dat je je verplaatst in de patiënt en de situatie. En de impact begrijpt die het heeft op hun families.” Arianne: “Het contact met de familie is minstens zo intensief en belangrijk als met patiënten. Daarom zijn we continu alert op hoe we dit doen, hoe het beter kan, hoe we communiceren en hoe we familie bij de zorg van hun geliefde kunnen betrekken. En ja, dat vraagt om empathisch vermogen. Zonder empathie kun je hier niet werken.”

HET IC TEAM
Het TEAM mag, nee móet, in hoofdletters. Want daar staat en valt volgens Germaine en Arianne alles mee. “Het team is onze grote kracht. En dan hebben we het over iedereen die zijn of haar bijdrage levert: de artsen, verpleegkundigen, secretaresses, de mensen van de huishoudelijke en logistieke dienst. Zie het als een uurwerk: als er ergens een radertje ontbreekt of niet goed loopt, loopt de boel spaak. Je moet elkaar blind kunnen vertrouwen. In de verpleegtaken, maar ook bij het opvangen van elkaar als een patiënt het bijvoorbeeld niet redt. Want niets is zo erg als een patiënt die door je vingers glipt. Dan hoor je er niet alleen voor de familie te zijn, maar ook voor je collega’s. Ook bij de overdracht tussen de verschillende diensten ben je op elkaar aangewezen. Jij moet verder waar de ander is gebleven, dat luistert zeer, zeer nauw en dus wordt ieder detail besproken. Het is hier check, check, dubbelcheck. Niéts wordt aan het toeval overgelaten.”
Hoe intensief en zwaar de job soms ook is, ze fietsen iedere dag met plezier naar hun werk. “Ach, wij hebben gewoon een van de mooiste banen! Dit heeft alles te maken met de inhoud van ons werk en een fijn team, maar zeker ook met werkomstandigheden en waardering. Onze leidinggevende Jo van Bussel en de intensivisten (artsen die zich hebben gespecialiseerd in het behandelen van patiënten op de Intensive Care, JG) zijn zich hier goed van bewust en voor ons een echte inspiratiebron. Ze zijn continu bezig met nieuwe ontwikkelingen, niet als doel op zich, maar om te zorgen dat we als afdeling up to date blijven en top kunnen presteren. Dat ze hierbij ook veel oog en oor hebben voor onze ideeën en gezondheid is geweldig. Hun motto is dat je alleen goed voor patiënten kunt zorgen als je ook goed voor je medewerkers zorgt. Nou, daar zijn wij het natuurlijk helemaal mee eens…”

De Intensive Care experimenteert momenteel met dag- en nachtbrillen en een zogeheten Energy Pod, een relaxstoel voor powernaps, om nachtdiensten en de (zware) wisseling van nacht- naar dagdiensten te verzachten. De effecten en resultaten van deze innovatieve hulpmiddelen zijn over een paar maanden bekend. We zijn benieuwd. Dus: wordt vervolgd!

1 Reacties uitgeschakeld voor ‘Check, check, dubbelcheck ’ 3804 31 mei, 2018 Interviews, Nieuws mei 31, 2018

Facebook Comments