Digitaal bladeren

Auteur:

Column: Emmerlijst

Op Oudejaarsavond hebben mijn vrouw en ik een mooi flesje wijn gedronken. Gezellig, we gingen er lekker van kletsen. Op zo’n avond kijk je al gauw terug op het voorbije jaar. Dat deden wij dan ook, met redelijk genoegen kan ik zeggen. Bij het tweede glas al zei ze dat ‘we het samen goed gedaan hadden’. En niet alleen in 2014, maar ook in de vele jaren daarvoor. Ja, jongens, de sfeer zat er goed in. Tegen tien uur stemden we de TV af op de Oudjaarsconference van Hans Tervoort. De Bossche Youp, maar dan anders. Veel bruggenpraat en zo. Toch konden we onze aandacht niet ongedeeld bij Hans houden. Zeker niet toen hij besloot een liedje te gaan zingen. Mijn vrouw schonk ons snel nog een enkel wijntje in en draaide het TV-geluid wat terug. Wij zagen Hans prominent in beeld, maar hoorden hem nauwelijks meer. Dat had ook wel wat, hoor. Jarenlange training heeft mij geleerd dat mijn lieve vrouw op zo’n moment iets wil zeggen. “Ik wil eigenlijk wat zeggen”, merkte ze dan ook gevat op. Ik nam een slokje wijn, knikte haar beminnelijk toe en zette me schrap. Maar het viel reuze mee. “Ik heb een idee”, glimlachte ze. “We gaan een ‘Bucket List’ maken, jij en ik. Weet je wel, zo’n lijstje van dingen die we erg graag willen doen”. Volgens mij heb ik even bedenkelijk gekeken, want een Bucket List maken mensen die weten dat hun dagen geteld zijn. Maar ze bedoelde gewoon een lijstje van leuke dingen die we in 2015 samen zouden kunnen doen. Blijkbaar had ze er over nagedacht, want ze had het lijstje al in haar hoofd zitten. Ze wilde een weekendje winkelen in Dubai, naar een vrijdagochtendveiling in Antwerpen, fietsen langs de Cote d’Azur. Nou, daar lig ik niet wakker van. Dat zijn fijne voornemens, hoewel ik ga voorstellen Dubai te vervangen door Eindhoven. Daar heb je ook leuke winkels. Maar ze was nog niet helemaal klaar. “En weet je wat we ook gaan doen? We gaan onderzoeken of we niet een paar maanden per jaar in een ander land kunnen gaan wonen. Italië of zo! En ik ga contact zoeken met mijn allereerste echte vriendje en jij met die van jou. Kijken of je nog kunt voelen wat je toen voelde. Topidee, niet?” Ik heb nog even fijntjes opgemerkt dat ik dan eerder dacht aan mijn allereerste echte vriendínnetje, maar dat hoorde ze niet eens meer. Ze was nauwelijks nog te remmen, mijn lieve dame. Want ze had er nog eentje. “We gaan iemand die we helemaal niet kennen tracteren op een kop koffie. Je zult zien hoe mensen dat op prijs stellen. Daar krijg je veel warmte voor terug en dat heeft iedereen nodig, toch?” Enigszins meegesleept door haar enthousiasme ging ik ermee akkoord dat we het laatste item op haar Bucket List meteen op 2 januari zouden gaan invullen. Zo zaten we die vrijdagmiddag tegen een uur of drie aan een tafeltje ‘In de Kleine Werelt’, op de markt hier in de stad. Aan de bar zat een man alleen. Hij deed niks, dronk niks en keek een beetje verveeld om zich heen. “Die moeten we hebben”, fluisterde mijn vrouw. Ze wenkte de ober en vroeg of hij de man op de barkruk namens ons een kop koffie wilde aanbieden. Dat deed de ober keurig, zette het kopje koffie neer voor de man en wees naar ons. Nou, d’r kwam een hoop warmte los, zeg. De man stond op, liep naar ons toe en zei op luide toon: “Jullie denken zeker dat ik dat niet zelf kan betalen? Sodemieter op!” Hij knoopte zijn jas dicht en liep de kroeg uit….Morgen ga ik mijn allereerste echte vriendinnetje bellen. Denk ik.

Hans van Kasteren

2 0 1187 10 januari, 2015 Column januari 10, 2015

Geef een reactie

Facebook Comments