Digitaal bladeren

Auteur:

Column: Op nieuwsdieet ?

Ik ben veel te druk, de laatste tijd. Zegt mijn vrouw. Daar moet ik wat aan doen, zegt ze. Mijn hoofd moet tot rust komen, mijn hersenen ‘op stil’. Nou ja, jongens. Wat moet ik daar nou mee? Ik heb er geen enkele moeite mee om tot rust te komen, volgens mij. Nooit gehad. Het komt meer dan eens voor dat ik de ogen slechts open nadat ik daartoe ben aangespoord door vrouw of wekker. Maar goed, als je vrouw zoiets zegt dan zal ze het wel goed bedoelen. Dan zal ik wel wat onrustig zijn geweest, de laatste tijd. Of zoiets. Omdat ik er een gewoonte van heb gemaakt mijn vrouw nu en dan serieus te nemen, ben ik meteen na carnaval gestart met een ernstig proces. Ik heb het over een proces van het me eigen maken van innerlijke rust, inderdaad een poging om ‘mijn hersenen op stil te krijgen’. Even tussendoor, jongens: deze termen komen echt niet uit mijn broekzak, maar uit tijdschriften als Viva en Santé die mijn lieve vrouw met enige regelmaat pleegt door te bladeren. Maar goed. Ik ben met haar, dus ik ga met haar mee. Een heel eind, tenminste. Zonder tegenzin, hoor. Wees gerust. Het proces dat zij voor ogen heeft kent enkele fases. Ten eerste: ze wil dat ik mijn mobieltje weg leg. Geen telefoon tijdens het eten, geen telefoon tussen negen uur ’s avonds en negen uur ’s ochtends. Mijn apparaatje rinkelt dan in alle eenzaamheid vanuit een stille slaapkamerkast, dan hoor ik tenminste niks als iemand het waagt mij tussen de genoemde twee tijdstippen te bellen. Ten tweede: als ik in de auto stap, dan hoor ik acuut de radio uit te schakelen. Geen Sky Radio, geen nieuwszender, geen cd’tje met oude Beatlehits. Geen Get Back, geen Yesterday. Helemaal niks. Geen Something dus, maar Nothing, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat brengt echte rust, zegt ze, ook tijdens langere autoritten. Verder ga ik op dieet. Op nieuwsdieet, wel te verstaan. Het is volgens mijn vrouw namelijk volslagen onnodig om nieuws tot je te nemen via andere kanalen dan de gebruikelijke. Dus niet via apps of andere digitale media, maar gewoon via het Brabants Dagblad. Lekker een vet ochtendkrantje op de ontbijttafel. Heerlijk lokaal nieuws van Jos van de Ven of van Robèrt van Lith. Of van Boschtion, dat mag nog net. Hoewel, Boschtion …. . Maar ja, dan is er altijd nog mijn desktop. En m’n iPad. Gaan we ook oplossen, zegt mijn dame. D’r zit namelijk een sleuteltje op je iPad. Daarmee kun je met een simpele buttondruk alle alarmbellen uitschakelen. Klaar, jochie! Dat zijn, om een goed beeld te schetsen, haar letterlijke woorden naar mij toe. ‘Klaar, jochie’. Nou, beste vrienden, ik heb nieuws voor jullie. En voor mijn vrouw. Want ik ben er dus goed klaar mee, met die flauwe kul. Vanaf nu kies ik mijn eigen pad, als het gaat om nieuws en berichtjes die tot mij komen. M’n iPad dus, juist ja. Ik heb zojuist alle alarmsignalen weer aangezet, mijn mobieltje zit weer in mijn pocket en ik maak als vanouds driftig gebruik van alle nieuwsberichtjes en andere hot items die via de digital world tot mij komen. En in de auto gaat de volumeknop weer lekker stevig naar rechts, reken maar. Vooral als ik er alleen in zit. Jazeker, The Beatles, maar net zo goed Eros Ramazzotti, Charles Aznavour. En nog beter: Leonard Cohen. Heerlijk rustig. Inderdaad: hersenen op stil. Heb ik haar toch een beetjehaar zin gegeven, niet dan….. ?

Hans van Kasteren

0 0 1222 14 maart, 2015 Column maart 14, 2015

Facebook Comments