Digitaal bladeren

Feest in de grenswouden
Auteur:

Feest in de grenswouden

Ik heb het niet zo op trouwerijen en bruiloften. Leuke feestjes vaak, daar niet van, maar je kunt toch ook een leuk feestje bouwen zonder dure ringetjes en plechtige stadhuisbeloftes? Onze twee zoons en hun meisjes maken al jarenlang duidelijk dat ze daar net zo over denken. Ophouden met die flauwekul. Er gaan meer relaties stuk mét dan zonder boterbriefje, wist je dat? Maar we hebben ook een dochter. En die droomt echt al jaren van liefst witte trouwjurken, fleurige bruidsboeketten en lekker officiële ambtenaren van de burgerlijke stand in flamboyante robes. Gelukkig doet ze het met een stoere no-nonsense gast, die mij al jaren groot gelijk geeft. Op dat vlak, tenminste. “Bij ons wordt er niet getrouwd”, zei ik dan ook altijd vlotjes, “wij doen niet aan die onzin”. Helaas heeft mijn dochter een niet weg te vlakken deel van haar karakter niet van ondergetekende, maar van mijn vrouw. Van haar moeder dus. Ze vindt het fijn dat de dingen gaan zoals zij dat wil, weet je wel. Zo kwam het dat mijn lieve echtgenote en ik op een buitengewoon zonnige vrijdag begin deze maand in alle vroegte de salon van de plaatselijke kapper in een slaperig maar vriendelijk dorpje in Midden-Limburg betraden. Het dorpje waar onze dochter en haar Hugo samen met hun manneke Daan, onze jongste kleinzoon, hun middenlimburgse leven leiden. Volgens ons een heel happy life, overigens. Gelukkig wel. Dochterlief zat daar in de mooiste kappersstoel, omringd door haar beste vriendinnen. Mijn vrouw en ik hadden onze bruiloftsoutfit al aangetrokken. De kapster herkende ons dan ook al meteen bij het binnentreden van de salon: “U bent zeker de ouders van de bruid!”. Ik slaagde er geroutineerd in allerlei flauwe opmerkingen in te slikken en kreeg als dank een kop sterke koffie. Even later bevonden wij ons in het huis van de aanstaande bruid. Zij ging zich nu hullen in haar bruidsjurk (off-white, jongens), daarin liefdevol bijgestaan door vriendinnen en moeder (mijn eigen vrouw dus). Ik mocht op de benedenverdieping in mijn eentje een kop sterke koffie drinken. Voor alle duidelijkheid: de aanstaande bruidegom en kleinzoon Daan waren al geruime tijd gevlucht: zij vertoefden naar iedereen aannam in het ouderlijk huis van de bruidegom. Dat ligt in het lommerrijke buitengebied van Stramproy, precies op de grens met België. Tegen twaalven klonk er woest paardengetrappel op straat: een heuse, schitterend versierde boerenkar hield halt voor de deur. Voorop een imposant paard van naar ik later vernam Belgische oorsprong. Ook vernam ik dat deze stevige merrie luisterde naar de lieftallige naam Martine. Op de bok (dat heet toch zo?) ontwaarde ik meteen mijn aanstaande schoonzoon. Hij had zich gehuld in een mooi pak; iets dat hij veelal met veel succes tracht te vermijden. Naast hem zijn Daantje en achter hem zijn stoere vader Cees, die de touwtjes nadrukkelijk in handen had. Onder luide toejuichingen van buurtgenoten en al dan niet toevallig toegestroomde familieleden en vrienden belde Hugo aan bij zijn eigen voordeur. Onze dochter deed na enige aarzeling open en de twee toekomstige echtelieden keken elkaar schijnbaar verrast in de blauwe ogen: “Wat, jij hier?”, zoiets. Maar ze zagen er heel happy uit hoor. Later die zonovergoten middag dronken we op de prachtig aangeklede feestlocatie een lekker glaasje bubbels. Een kleine bekentenis: ik begon het warempel steeds leuker te vinden. Ik zag mijn eigen dochter en haar vriendje happier than ever en dat doet je toch wel wat. Sterker nog: toen we laat in de middag in het uitzonderlijk fraaie, nieuwe stadhuis van Weert de eigenlijke plechtigheid bijwoonden pinkten mijn echtvriendin en ik, volslagen onopgemerkt door wie dan ook, een enkel traantje weg. De enigen die dat hebben gezien waren wij zelf, zeker weten. We waren tegen wil en dank enigszins ontroerd. Tijdens de swingende after-party op een door het grote trouwtoerisme vooralsnog niet ontdekte toplocatie, temidden van de middenlimburgse grenswouden, heb ik zelfs even de dansvloer betreden. Dat was me sinds mijn eigen bruiloft in the swinging seventies niet meer overkomen!

Hans van Kasteren

0 0 1109 22 mei, 2015 Column mei 22, 2015

Facebook Comments