Digitaal bladeren

Hebben jullie geplast?
Auteur:

Hebben jullie geplast?

Hanna Hageman (34) is onze gast-columniste. Zij werkt als verpleegkundige in Eindhoven en woont samen met Bullterriër Billy in ‘s-Hertogenbosch. Hanna publiceert regelmatig haar belevenissen op haar Facebookpagina en is vanaf nu regelmatig online te vinden op www.073magazine.nl. Hanna the stage is yours!

“Hebben jullie geplast?” Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Altijd en eeuwig die plas vraag voordat de reis begon, nou ja reis…Even op en neer naar grootmoeder (mijn oma wilde geen oma genoemd worden) in Haarlem was al een reis op zich. Liegen ben ik nooit goed in geweest dus met een lichtelijk geïrriteerd gezicht toch maar even naar het toilet. En nu ik oud en wijs genoeg ben mag ik dat helemaal zelf beslissen… en is het een soort principekwestie geworden Omdat ik nooit weet hoe ik een toilet ga aantreffen op de desbetreffende bestemming, ga ik voor ik vertrek nog wel even plassen maar als ik naar huis rij plas ik liever lekker op mijn eigen toilet, alsof ik daar op een gouden pot zit te piesen maar toch. Zo reed ik dus vandaag vanuit mijn werk naar huis, Eindhoven – Den Bosch toch zo’n drie kwartier. Voor vertrek voelde ik al wel een lichte druk in mijn blaas en hoorde het stemmetje in mijn hoofd zeggen dat ik misschien toch even moest gaan en daarbij ook mijn moeder. Ik drukte even licht op mijn blaas en dacht, ach het kan wel. Geen zin om heel dat eind (toch zo’n vier meter extra lopen) naar het toilet te gaan en het plas ritueel te beginnen. Qua tijd ben je zo’n drie minuten kwijt dus daar zou je het niet voor hoeven laten maar al die handelingen waren net ff teveel moeite. Dus met een half gevulde blaas de auto in. En ja hoor….file! Spijt, spijt dat ik niet toch even gegaan ben. Hoe langer ik stil sta, hoe meer ik voel dat mijn blaas zich druppelgewijs vult met urine, de druk word hoger en ik begin enigzins in paniek te raken. Niet alleen mijn blaas vult zich met urine ook mijn hoofd. Kan aan niks anders meer denken, de tranen schieten bijna in m’n ogen terwijl de druk steeds hoger wordt. Ik kijk om me heen, hoe ver is het eerstvolgende pompstation? Kan ik langs de kant van de weg gaan zitten zonder gezien te worden, interesseert het me op dit moment überhaupt nog of iemand tegen mijn veel te witte kont aan zit te kijken of zal ik het gewoon laten lopen? Op dit soort momenten zou ik willen dat ik in het bezit was van een piemel! Je tovert het ding tevoren en kunt bijna ongezien plassen. Bovendien wordt het wildplassen van de man door de maatschappij, zo goed als geaccepteerd. Maar goed aan die gedachte heb ik op het moment ook niks want mijn blaas blijft zich vullen en de druk en daarbij de pijn verergert met de seconde voor mijn gevoel. Mijn handen beginnen te zweten en de auto’s gaan nog steeds stapsgewijs vooruit. Door de tranen heen zie ik enigzins wazig in de verte, als een soort fata-morgana een bord van een pompstation opduiken. God wat gaat dat verkeer langzaam, maar het bordje lijkt dichterbij te komen…en na voor mijn gevoel zo’n 24 uur, bereik ik de afslag van de pomp. Vol gas rij ik richting het pompstation, het liefst had ik hem naar binnen gereden maar parkeer hem, nog niet niet slippend, vlak voor de deur. Wiebelend rol ik bijna uit mijn auto, me realiserend dat ik helemaal niet meer rechtop kan staan loop ik als een soort Quasimodo de pomp binnen naarstig op zoek naar het wc bordje. Ik hoor in mijn hoofd een eureka muziekje en ren, voor zover mogelijk, naar het wc bordje. Gelukkig zijn al mijn zintuigen zo goed als uitgeschakeld door de pijn en heb ik niet door dat mijn voorganger heerlijk heeft zitten poepen. Als een dolle ontdoe ik me van mijn broek en ga zitten met een “aaahhhh” zucht. Druppel voor druppel verlaat de urine mijn blaas die in een soort krampstand is blijven staan. En uiteindelijk de waterval…. Ik sluit mijn ogen en geniet aaaaahhhhhh…

Hanna Hageman

 

4 0 3590 17 juni, 2015 Column juni 17, 2015

Facebook Comments