Digitaal bladeren

Mijn zondagmorgengevuul
Auteur:

Mijn zondagmorgengevuul

Het hele jaar schrijven Hans van Kasteren en Huub van Mackelenbergh tot veler tevredenheid de columns in 073 Magazine. Dat moet ook vooral zo blijven. Maar met carnaval maken we een uitzondering. Dan mag ik als hoofdredacteur ook een ‘stukske’ schrijven. Met Oeteldonk in mijn hart doe ik dat mar al te gère!

Het is zondag. Acht uur ‘s-morgens. Strakblauwe lucht. ‘t wordt prachtig vandaag. Gisterenavond lekker met mijn benen op de bank. Dus nu fris en fruitig en helemaal klaar en gretig om één van de mooiste dagen van het jaar te beleven. Ook wel een bietje zenuwechtig. Heb ik alles? M’n jeske, munne zakdoek, mun portemonnee, nog even naar de wc? Vlug naar beneden om een bojempke te leggen. Niet teveel, ‘t jeske zit al strak genoeg. “Opschieten”, zeg ik tegen die van mijn. “We komen te laat”. Net als elk jaar wordt die aansporing me niet in dank af- maar ook weer niet echt kwalijk genomen. Na al die jaren kent ze me wel. Het hoort er allemaal bij. Bijna half elf. Echt de hoogste tijd om naar Central te lopen. Daar in het zunneke is het wachten op de “Koninklijke” die traditiegetrouw de aubade aan de Hoogheid komt brengen die er natuurlijk nog niet is. Het is niet echt druk. De aanwezige Oeteldonkers staan met unne lange nek verwachtingsvol te kijken waar ze blijven. Al jaren vaak dezelfde mensen waarvan de meesten dit mooie moment ingetogen beleven. Tromgeroffel in de verte. Daar komen ze aan! We zingen en deinen zachtjes mee op Oeteldonkse evergreens en een enkeling kwekt uit volle borst. Dès mooi, hil mooi. Paar keer slikken. Het gaat gebeuren. Ik vuul ‘m. Maar het mooiste komt nog. Het is tijd om te gaan. De harmonie zet zich in beweging. Marstempo. Er achteraan! Naar het station! Naar de Hoogheid! Ik kijk toevallig over mijn schouder. En dan zie ik het. Een stelletje schuin achter ons. Alle twee in unne kiel met wat afgewassen emblemen. Niet teveel toeters en bellen. Hij een platte pet, zij een hoedje, allebei unne rood wit gele sjaal. Een echt Oeteldonks koppel met hil veul gevuul voor het feestje wat we de komende dagen samen gaan vieren. Hoe ik dat weet? Ja, ze lopen keurig in de maat van de muziek. Maar dat is het niet. Op een gegeven moment kijken en glimlachen ze naar elkaar en dan, zonder iets te zeggen, maken ze samen een huppeltje. Zo maar, van puur plezier… ‘t wordt prachtig vandaag!

Veul plezier,
Tjeu Lensen

0 Reacties uitgeschakeld voor Mijn zondagmorgengevuul 1640 23 februari, 2017 Nieuws februari 23, 2017

Facebook Comments