Digitaal bladeren

Het Bossche Broek
Auteur:

Het Bossche Broek

Huub van Mackelenbergh, trainer-coach en eigenaar van M-B Training. Presentator en bekende Bosschenaar.
Hij schrijft regelmatig een column voor 073 Magazine.

Het is weer oktober. Sterker nog, alweer bijna november. Als stadskind waren dit de maanden waarin ik mijn zakgeld besteedde aan vuurwerk. Illegaal vuurwerk. Illegaal in de zin van, het mocht nog niet verkocht worden. En zeker niet illegaal in de zin van: gevaarlijk. Onschuldige rotjes en babyvuurpijltjes verdwenen na betaling van twee gulden in onze binnenzak. Op een adres in de Verwersstraat belden we aan. De bewoners deden open, we snelden de gang in, en we wachtten wat gespannen tot de zoon des huizes, “de handelaar”, naar beneden kwam. We stelden onze vraag: zijn er nog rotjes? Ergens ging er dan een antiek kastje open en daar lag de voorraad. Opgelucht en tevreden haalden we adem. We betaalden en verdwenen de stad in. Of liever gezegd Het Bossche broek in. In oktober hadden we nog niet het lef om in de binnenstad de rotjes af te steken. Het Bossche broek was veilig. Daar was weinig leven en konden we rustig ons gang gaan. De rotjes, die eigenlijk nooit echt harde knallen veroorzaakten, werden aangestoken en gingen af. Zachte zuchtjes. Maar daar ging het niet om. Het was de spanning, de geur, het avontuur. Mijn ouders hebben nooit geweten (tenminste dat vermoed ik) dat ik daar, in Het Bossche Broek in oktober aan het knallen was.
Ik denk nog geregeld aan deze anekdote wanneer ik me in de polder begeef. Wandelen, hardlopen, fietsen. Dat unieke stukje ’s-Hertogenbosch draagt een geheimpje met zich mee. En ik zal heus niet de enige Bosschenaar zijn die een geheim deelt met dit deel van de stad. Ik ben er van overtuigd dat menig Bosschenaar zijn geheim, geluk, verdriet gedeeld heeft, en zal delen, met Het Bossche Broek. Hoe staat het met die ene visser die zeer vroeg in de ochtend zijn vistent opzet en uren naar de dobber zit te staren? Zit hij daar alleen om een karper te vangen? Of deelt hij zijn gedachten met de frisse lucht van de polder? Die hardloper die lijkt te zweten maar wellicht enkele tranen van verdriet de vrije loop laat. Even aftappen. De atleet die soepel en ‘full speed’ zijn kilometers aflegt. De kreunende en steunende, iets wat te zware strompelaar die toch maar mooi het gevecht met zijn ongezonde leven aangaat. Hardlopen kun je het niet noemen. Knap wel. Joggen is duidelijk niet zijn hobby. Wat denkt ie? Waar maakt ie zich zorgen om? Hoe trots is ie? De hondeneigenaren die met groene laarzen vol met modder door de weilanden struinen. Hun gedachten diep verzonken. Plannen, twijfel, spijt, plezier. Alleen het Bossche Broek kent de hersenspinsels. De gesprekken die ze voeren met andere hondeneigenaren. Natuurlijk over de hond. Hoe goed ie luistert. Hoe braaf ie speelt. Maar misschien ook wel over hoe fijn ze het vinden om elkaar even te spreken. De eenzaamheid even vergeten. Even aandacht en aanspraak. De fotograaf die misschien wel als 100.000ste de St-Jan fotografeert. We kennen allemaal het plaatje. We hebben het allemaal ook een keer geschoten. De jonge stelletjes die na een stevige nacht in kroeg en bed voor het eerst hand in hand frisse lucht happen, elkaar aankijken en zich afvragen of ze echt voor elkaar bestemd zijn. Enkelen duwen een paar jaar later hun kinderwagen stralend van geluk over de Zuiderplasweg. Anderen lopen voor de zoveelste keer met een nieuwe vrijer hun zondagochtend ritueel te herhalen. Misschien dit keer wel prijs. Er is de dakloze die liggend op kartonnen dozen, schuilend in een slaapzak zijn heil zoekt tegen de koude muren van het strandpaviljoen. Waar gaan zijn gedachten heen? Wat is zijn toekomstperspectief? Er zwemt een dame haar baantjes in de Zuiderplas. De ochtenddauw staat op het water. Hoe lang doet ze dat al? De kleintjes die er leren fietsen. De vogelaar door zijn kijker op zoek naar dat ene bijzondere exemplaar. Tevreden of teleurgesteld. De wandelaar. De één gestoken in een strakke hardlooplegging, fluorescerend jasje, nieuwe schoenen. Flesje water in de hand. De ander in zijn dagelijkse kloffie. Beiden frisheid opsnuivend. Nieuwe energie voor de dag van morgen. Het Bossche Broek. Duizenden mensen weten hem te vinden. Zoeken hem bewust op. Duizenden mensen denken er. Mijmeren er. Twijfelen en beslissen er. Lachen, huilen en verwerken er. Rennen, slenteren en vervelen er. Staren, speuren en vinden er. Wat een heerlijk bijzondere plek.

Huub van Mackelenbergh

3 Reacties uitgeschakeld voor Het Bossche Broek 2462 18 oktober, 2017 Column oktober 18, 2017

Facebook Comments