Digitaal bladeren

Een uniek stukje stad…
Auteur:

Een uniek stukje stad…

Johannes Groenendaal was in 1858 de eerste die er van zijn eeuwige rust mocht gaan genieten. Na hem volgden honderden andere Bosschenaren die te vroeg, precies op tijd of net te laat overleden. Tussen het overweldigende groen van Begraafplaats Groenendaal, ofwel Orthen, liggen onze overleden stadsgenoten, familieleden, vrienden, vage kennissen, zij aan zij met hun neus omhoog. Duizenden jaren aan levensgeschiedenis. Elke overledene draagt zijn of haar anekdotes, geheimen, geluk en verdriet met zich mee in het graf. Orthen, ge moet zurruge da ge dur nie komt te ligge, want dan is ut te laot. Zeker, maar als je dan ergens moet komen te liggen, doe dan maar op Orthen. Misschien wel het meest Bossche plekske van onze stad. De namen op de graven zijn Bosch, Bosscher, Boschst.
Het is fascinerend om te zien hoe de graven erbij liggen. Het is duidelijk dat lang niet elk graf dagelijks of wekelijks bezoek krijgt. Jaarlijks ook niet trouwens. De aandacht voor overleden ouders lijkt in veel gevallen toch wat afgenomen. De graven zijn grijs, grauw en begroeid met onkruid. De grafstenen wat verzakt. Kruistekens hellen naar voren. Alsof ze willen zeggen: “ruim me alsjeblieft maar op. Ik heb al jaren niemand meer gezien”. En de inscriptie op de steen deed nog wel anders vermoeden: we zullen je nooit vergeten. Een vrouw van middelbare leeftijd hangt met poetsdoek over een graf. Met een sigaret in haar mond kuist ze de grafsteen. Met liefde. Dagelijks. Een vlinder aan een stokje vliegt zolang de zon schijnt over een zerk. CO2 neutraal aangestuurd op zon energie. Honderden kaarsen branden op dezelfde manier. Flesjes en blikjes bier, cola en Bacardi staan gebroederlijk naast de plastic rozen. Hij hield wel van een slukske. Foto’s decoreren de grafstenen. Sommige door de jaren heen vergeeld. De andere helder en sprekend. Knappe mensen maar ook un bietje lelijker. Schrikbarend jonge plaatjes en exemplaren goed op leeftijd. Fans van voetbalclubs sterven ook. FC Den Bosch is regelmatig zichtbaar op de graven. Maar zeker ook Ajax, PSV en Feyenoord. Hobby’s zijn sowieso een dankbaar onderwerp dat nog even voor eeuwig benoemd dient te worden: “Stil ligt daar je viool, je spel was zo frivool”. “Nooit meer fietsen”. “Jouw laatste wedstrijd kon je niet winnen”. Er liggen Oeteldonkers met rood-wit-gele dasjes op hun grafsteen en “Ooit zijn we altijd samen” bordjes. Er staan dagelijks verse bloemen en verdorde rozen. Brandende kaarsjes en ingedroogde kerststukjes. Vergeelde houten paaseitjes en vers ruikende dahlia’s . Er zijn belangrijke boodschappen te ontdekken: “Huil niet om mij omdat ik er niet meer ben. Maar glimlach omdat ik er was”. Natuurlijk willen we dat allemaal.
Maar sommige sterfgevallen zijn wel erg triest. Veel te jong gestorven. Nauwelijks het levenslicht gezien. De Jantjes, Pietjes, Gradjes en Trijntjes doen het met een heel klein grafsteentje. 1 dag oud en al gaan hemelen. Jonge vaders en moeders die ongetwijfeld getroffen zijn door een rotziekte of een dronken tegenligger. Kindertekeningen met hartjes verklaren het gemis van paps en mams. Vrienden en vriendinnen van het kamp laten via een steen weten dat ze de overledene missen. De graven van deze stadsgenoten zijn groots, prachtig verzorgd. Haast paleizen vol met liefde. Er staan bankjes omheen. Om uit te rusten van het poetsen of even te mijmeren.
Janus Borghs is op 5 oktober 37 jaar dood. Op 6 oktober zou Janus 104 worden. Janus Kiep, misschien wel de mooiste “dorpsgek” die we ooit gehad hebben. Zijn graf ligt er keurig bij. Er liggen mensen die veel voor iemand betekend hebben. Er liggen heel veel mensen die voor eeuwig in iemands hart zitten. Nog meer zijn veel te vroeg heen gegaan. De meesten waren ongelooflijk lief en aardig. De dames vooral zorgzaam. Voor een enkeling was het leven een strijden en eindigt hier alle lijden. Gelukkig zijn er ook die na jaren weer herenigd worden in een graf. Echte eeuwige liefde. Er liggen mensen waarvan je niet eens wist dat ze overleden zijn (kreg nou wa) of waarvan je jezelf ineens weer herinnert dat ze overleden zijn (och jao) . Bijna iedereen is er langer dood dan je verwacht (zo lang al?). De begraafplaats, een uniek stukje stad.

0 Reacties uitgeschakeld voor Een uniek stukje stad… 1542 26 september, 2018 Column september 26, 2018

Facebook Comments