Digitaal bladeren

‘Mijn kleinkinderen zijn al lid vanaf hun geboorte’
Auteur:

‘Mijn kleinkinderen zijn al lid vanaf hun geboorte’

Foto Wilhelmina v.l.n.r. : Peter Willems, Nanette Hagens, Ingrid Helmink, Angela Smits, Mart Bammens, Ad van der Geld

Ad van der Geld, vrijwilliger bij Wilhelmina

De oudste voetbalclub van ’s-Hertogenbosch Wilhelmina bestaat dit jaar 121 jaar. Geen voetbaljubileum, denk je dan onmiddellijk. Tenzij je er een Bossche en carnavaleske invulling aan geeft. 121 jaar is 11 X 11. Ter gelegenheid van dit bijzondere jubileum vierden de leden een gezellig feest. Het feit dat het jubileum kon worden gevierd is te danken aan een groep mensen die als vrijwilliger de handen uit de mouwen steken. Een daarvan is Ad van der Geld. Frans van Gaal sprak met hem.

Een van de steunpilaren van de club en achter deze Bossche viering is Ad van der Geld, speler, erelid, bestuurder en vrijwilliger. Hoe het idee om het jubileum nu te vieren ontstond? Ad van der Geld: ‘Nou, heel pragmatische oorzaak hoor. Het 120-jarig bestaan hebben we door omstandigheden aan ons voorbij laten gaan. Vooral de oudere leden wilden toch wel een feest en herdenking. Toen ontstond het idee: maar kunnen we dan niets doen met 11 X 11? Dat is het dus geworden’. ‘Ik ben een echte Wilhelminiaan’, zegt Van der Geld. Ad begon bij Wilhelmina als een ‘modale’ amateurvoetballer. ‘Ik moet eerlijk erkennen, ik heb nooit een sliding gemaakt. Dat lag niet in mijn aard. Ik was minder voetbaltalent maar veel meer clubman’. Vanaf 1981, Ad is dan 27 jaar, is hij penningmeester van Wilhelmina, daarna secretaris, redacteur van het clubblad, veertien jaar leider van het eerste elftal, kantinebeheerder en organisator van succesvolle evenementen zoals het Vrijdagavondtoernooi en nu dus het 121-jarig bestaan.

Wilhelminafamilie
Ad groeide op in de Ereprijsstraat. ‘Toen mijn opa hoorde dat die straat deel was van de verlengde Vogelwijk, de Siep, zijn we verhuisd naar de Arnoud van Gelderstraat. Wilhelmina was wel niet meer de eliteclub van voor de oorlog, maar die verhuizing kwam goed van pas. Toen ik in 1967 lid werd moest ik nog door de ballotage’. Is Wilhelmina een hobby van Ad? ‘Nu zelfs meer dan dat, het is mijn belangrijkste (vrije)tijdsbesteding. Ik ben baanloos. Ik vind het heerlijk om te zien hoe zo’n club functioneert als een mooi sociaal netwerk dat mensen laat genieten van ontmoetingen en sport, De club brengt mensen in beweging.’ Ad is gemiddeld drie dagen in de week op het Wilhelminacomplex De Saren, ‘Ja, ik ben veel met dit cluppie bezig, ik trek me dingen ook wel aan en ik neem zelfs beslommeringen mee naar huis. Ik word wel eens wakker met Wilhelmina in mijn hoofd.’

‘Ja, ik ben veel
met dit cluppie bezig 

Thuis leidt het niet tot verstoorde relaties. Ad glimlacht: ‘De hele familie doet mee: mijn dochter verzorgt de ledenadministratie, mijn vrouw zit aan de kassa, mijn zoon zorgt voor de computertechnologie en ondersteunt bij evenementen. Mijn twee kleinkinderen voetballen hier. Ze zijn al vanaf hun geboorte lid’.

‘Genoeglijkheidsvoetbal’
Wilhelmina degradeerde vorig jaar naar de vierde klasse amateurs. Kan het niet wat hoger? Ad antwoordt: ‘Jazeker, dat moet ook eigenlijk wel als je 1050 leden hebt. We voetballen lager dan we willen. De technische leiding heeft een ambitie neergelegd: terug naar de Tweede Klasse amateurs’.
Is dat dan niet al te bescheiden? Ad hierover: ‘Natuurlijk willen we naar de hoofdklasse. Maar… er is meer van waarde dan de sportieve prestaties en resultaat. We willen ook een sociale club zijn die mensen samenbrengt, mannen en vrouwen, allochtonen en autochtonen, oud en jong. Mensen sport laten bedrijven, ervan laten genieten, clubliefde een plek geven, leren samenwerken, noem maar op. Als opa geniet ik nu van mijn voetballende kleinkinderen’.
Ik houd Ad een citaat voor van 1940. Wilhelmina hield vast aan het ideaal van de amateursport waar andere clubs, waaronder BVV, toch vooral hogerop wilden. ‘Wij, Wilhelminianen deden aan genoeglijkheids-voetbal. Wij speelden louter om de vreugde van het spel, wij speelden uit schuimende levenslust, juist als onze voorgangers deden’. Ad glimlacht en zegt: ‘Ja, misschien zit het wel in onze genen, zoeken naar de balans tussen spel- en clubvreugde en sportieve prestaties’.

Verhuizing naar
de Saren was goede zet

Last van visie
‘Ik ben, dus ik verhuis’, zou een slogan van de club kunnen zijn. Tijdens de 121 jaar dat Wilhelmina bestaat verhuisde de club achtmaal. De laatste keer maakt Ad nog steeds trots. Vanaf het seizoen 1990-1991 gebruikt Wilhelmina de Saren.  ‘Die verhuizing was een goede zet. Onze bestuurders en de gemeente, in het bijzonder wethouder Cees Tetteroo (1945-2012) hadden gelukkig last van visie, In die tijd was die verhuizing een hele stap. Van de gezellige en knusse Wolfsdonken naar de ‘kille’ Maaspoort. Het was hier kaal en leeg, zeker niet gezellig en het was een uithoek. We hebben moeten wennen. Nu spelen we in een wijk met 17.000 inwoners, heel veel jonge mensen en kinderen. Zo hebben we goed gebruik gemaakt van onze “verhuizingstraditie”. Er is nieuwe wijkgebondenheid’.  Ad zat in die tijd in de verhuiscommissie. ‘Jan Hoefs, oud-speler van BVV en FC Den Bosch, man met een voetbalhart, heeft ons echt goed geholpen. Hij vroeg steeds: hoeveel geld is er? Hadden we een bedrag beschikbaar, dan ging het weer een stap verder. Gemeente en Wilhelmina werkten heel goed samen’.

Pioniersrol
Speelde Wilhelmina als eerste Bossche voetbalclub, opgericht in 1897, al een pioniersrol, dat blijft de club doen. Kunstgras mag vandaag weer in opspraak zijn, Ad gaat er prat op dat er bij Wilhelmina een kunstgrasveld bij komt. ‘Het betekent meer trainingsmogelijkheden, meer ruimte om te oefenen, meer gelegenheid tot ontmoeten. En het mag dan nu ter discussie staan, ik herinner mij dat we de eerste in de regio waren en dat het kunstgrasveld anderen jaloers maakten, zelfs profclubs. PSV, FC Utrecht, Willem II, RKC Waalwijk, FC Den Bosch en TOP Oss waren te gast bij ons’.
Nog iets waar Wilhelmina in pionierde. ‘Het komend seizoen gaan we met vier meiden- en drie vrouwenteams de competitie in. We waren er al heel vroeg bij. Veertig jaar geleden begonnen we met het eerste meidenteam. In 1987 hadden we een meiden- en vrouwenteam. Een van de bekendste speelsters is Marjolijn van den Bighelaar. Ze speelt nu bij Ajax. Mooi resultaat, maar wat zeker ook belangrijk is, vrouwen zorgen voor een betere sfeer, op en rond het veld, de hele week door’.

‘Vrouwen zorgen voor een betere sfeer,
op en rond het veld’

Nuchter en ontroerd
Van huis uit is Ad vooral een nuchter mens. Gedurende zijn werkzaam leven was hij controller bij K2, een instelling voor jeugdhulpverlening, ‘Ik kan wel zeggen dat ik van de hoed en de rand wist. Mijn mooiste tijd, het klinkt raar, was de tijd dat de organisatie werd afgebouwd. We werden overbodig. Dat was mooi hoor, de opheffingsrituelen. Ik heb veel geregeld voor de mensen. Ik wist meer van de CAO dan de vakbond. Ik wist als controller precies wat er op de bank stond. Dan kun je mensen helpen door uit te leggen, door voor hun belangen op te komen.’
Ad mag nuchter zijn, hij kan ‘ontroerd’ raken. ‘Het was mooi om te zien dat Wilhelminianen in de Maaspoort langs de deur gingen, aanbelden en de mensen persoonlijk informeerden over het feest op zaterdag 15 september. We vroegen begrip voor even wat meer lawaai op die jubileumavond’.
Er is veel om blij van te worden. ‘Als spelers elkaar helpen door van hun elftal een speler af te staan aan een ander team, dan geniet ik. En wat te zeggen van al die evenementen zoals het Vrijdagavondtoernooi. Deze club is een mooi platform’.
‘Ik blijf hier kind aan huis’

Vrijwilligers werven
Maar dan komt toch de vraag: wat zou je doen als Wilhelmina er niet meer was? Ad antwoordt: ‘Goeie vraag. Ik weet het eigenlijk niet. Daar moet ik toch even over nadenken. Ik hou van zekerheid. Ik ga niet veel op vakantie, ben zeker geen wereldreiziger. Ik blijf hier kind aan huis’.
Toch treedt Ad terug als actief bestuurder. Hij zal blijven waken voor ‘consumentisme’ of passief lidmaatschap. ‘We hebben vrijwilligers nodig. Maar ze dienen zich niet vanzelf aan. Vooral de werkzaamheden die op uur en tijd moeten gebeuren en doorgaans als onprettig worden ervaren zoals schoonmaken, kantinebeheer, opruimen zijn moeilijk in te vullen. Toch… als clublid ben je meer dan consument.’
Wat zal Ad als ‘ambteloos’ Wilhelminiaan zeker niet doen? ‘Als ik zeg, je moet dat zo doen, dan is dat een recept voor mislukken, ik moet dus geen rol meer spelen in het bestuur, ook niet als adviseur. Het leven is binden en loslaten. Dat wordt nog zoeken naar een nieuwe rol. Misschien ga ik wel vrijwilligers werven’.

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Mijn kleinkinderen zijn al lid vanaf hun geboorte’ 1739 27 september, 2018 Interviews, Nieuws, Sport september 27, 2018

Facebook Comments