Digitaal bladeren

Sintereklaos…
Auteur:

Sintereklaos…

Huub van Mackelenbergh, trainer-coach en eigenaar van M-B Training. Presentator en bekende Bosschenaar. Hij schrijft regelmatig een column voor 073 Magazine.

Het kind in mij gelooft nog steeds een beetje in Sinterklaas. Niet in hulpsinten, parttime Sinten of bijbeun Sinten. Maar in Sinterklaas. De vriendelijk zwaaiende man, van zeer respectabele leeftijd, waarvoor de dood iets is waarover hij zich niet druk hoeft te maken, zijn prachtige witte baard, zijn zware warme stem, zijn dieprode tabberd en natuurlijke charisma. Sinterklaas is voor mij iemand van de buitencategorie. Als hij in de buurt is dan gebeurt er altijd iets. Iets moois. Iets waar ik blij van word. Iets waarvan heel veel mensen blij worden. Een handje, een cadeautje, een zwaaitje of een knikje. Het is al voldoende. Ontmoet ik Sinterklaas dan noem ik hem altijd bij zijn naam: Sinterklaas. Ook als ik een vermoeden heb wie er schuil gaat onder baard en kostuum. Zo hoort het ook. Sinterklaas is Sinterklaas.
Ik schrok dan ook een beetje van het stukje in het Brabants Dagblad waarin werd onthuld wie er in ons stadje Sinterklaas speelt. Raar. Sinterklaas speel je niet. Sinterklaas ben je. Het levend houden van het mysterie is de kracht van het Sinterklaasfeest. Pakjes passen niet door de schoorsteen. Dat weet iedereen, en toch gebeurt het. Sinterklaas loopt met zijn paard over de daken. Hoe? Dat weet niemand. En toch gebeurt het. Er is een moment in mijn leven geweest waarop mijn ouders me vertelden dat Sinterklaas niet bestond. Met mijn fantasie was dit absoluut onmogelijk. Ze vertelden het me vlak voor de aankomst van de Sint. Een paar dagen later zette de goedheiligman dan ook weer voet aan land op de Zuid Willemsvaart. Ik weet nog exact hoe ik dat jaar richting het kanaal liep met mijn ouders en broer. Hoe ik zenuwachtig stond te wachten op het open gaan van de bruggen. Hoe we in de verte de klanken van de Spanjolen Samba hoorden en daarna de Oeteldonkse versie van Zie Ginds Komt De Stoomboot. Ik zong mee. Mijn ouders en broer zongen mee. De pepernoten vlogen om onze oren. En daar stond hij gewoon: De Sint. Op de prachtige stoomboot. Plots geloofde ik weer en dacht: “wat een onzin om te zeggen dat hij niet bestaat. Hier is ie toch gewoon”. Ik zette dat jaar gewoon mijn schoen. En de Pieten vulden deze net zo fijn als andere jaren. Het jaar daarop werd me nog eens duidelijk gemaakt dat de Sint echt verzonnen was. Er werd onthuld wie bij ons thuis Sinterklaas speelde. Mijn eigen oom nog wel. En later een vriend van mijn ouders. Er werd verteld dat er meerdere Sinten waren. Ik kon het moeilijk geloven. Het kwartje viel pas echt toen we met de Drumband van de Jeugdcentrale Parochie Binnenstad richting De Bartjes trokken en Sinterklaas op de Aa inhaalden. Hij kwam aan op een klein bootje met drie Pieten. We trommelden er op los richting Buurthuis de Schuur en daar mochten de kinderen uit de buurt bij Sinterklaas komen. Deze Sint was anders dan de Sint die ik kende. Voor het eerst zag ik het. Voelde ik het. Deze Sint sprak plat Bosch. Noemde zichzelf ook geen Sinterklaas maar Sintereklaos. Deelde geen pepernoten uit maar sepkes en snuupkes. Vroeg vriendelijk of er nog “un kientje op schôôt kon komme zitte”. Vroeg zich rustig en liefdevol af of er nog “jong waore die un stukske wilde komme zingen veur Sintereklaos”. Of ze “lief waore gewist of bonje hadden gemakt mee bruur of zus”. Hij dronk “un glaske bier”. Kon een balletje hooghouden en kende de “speulers” van FC Den Bosch. Hij maakte grapjes die ik niet snapte maar waar de volwassenen in de zaal enorm om moesten lachen. Hij had geen cadeaus bij zich maar “pekskes” en ging er na een uurtje of twee “wir van deur”. Deze Sint was nep, dat zag ik, maar misschien nog wel mooier dan de Sint waarin ik altijd had geloofd. Lang leve Sintereklaos.

3 Reacties uitgeschakeld voor Sintereklaos… 805 28 november, 2018 Column november 28, 2018

Facebook Comments