Digitaal bladeren

‘We hebben het samen een plek gegeven’
Auteur:

‘We hebben het samen een plek gegeven’

Mari van Iersel beleeft de laatste keer ‘zijn’ Oeteldonk

Nog maar een jaar geleden was Mari van Iersel nog druk in de weer met de organisatie van één van zijn vrijwilligersklussen, de Oeteldonkse Top 11 x 11. Betrokken en gedreven als altijd om voor ‘zijn’ club of organisatie het onderste uit de kan te halen. Hoe anders is dat nu. We ontmoeten elkaar in zijn woonkamer waar hij noodgedwongen het bed moet houden. Mari is in de laatste fase van zijn leven. In de zomer van dit jaar kreeg hij te horen dat verdere behandeling geen effect zou hebben. ‘Uiteraard was dat voor mij en mijn gezin een grote klap. Je wilt nog zoveel doen en meemaken. En daar komt dan zomaar een einde aan. Gelukkig hebben we het samen een plek kunnen geven en hebben we naast verdriet ondanks alles ook nog plezier met elkaar.’

Tekst: Tjeu Lensen | fotografie Olaf Smit

Mari en zijn vrouw Gracia zijn opvallend open over wat hen is overkomen. Zij posten regelmatig berichten op Facebook over de stand van zaken. Ook willen zij graag meewerken aan het interview. De ontvangst is allerhartelijkst. Het eerste wat mij opvalt is dat Mari er naar omstandigheden goed uitziet. Tijdens ons gesprek is hij soms wel kortademig. Mari: ‘Dat is een gevolg van een verkleving van mijn rechterlong, één van de complicaties van de slokdarmkanker. Hierdoor is mijn mobiliteit heel gering. Maar ik voel me nu naar omstandigheden goed dankzij bepaalde medicatie. Vorige week was het heel slecht. Ik dacht toen dat het einde in zicht was. Zo beroerd voelde ik me.’

‘Gelukkig kunnen we alles
met elkaar bespreken’

Genoeg te vertellen
Ondanks alle ongemakken van zijn zware ziekbed praat Mari honderduit. Hij heeft genoeg te vertellen. Over zijn gezin, zijn vrijwilligerswerk, zijn Oeteldonk en zijn stad ’s-Hertogenbosch. Je zou zo maar zeggen dat het een geboren en getogen Bosschenaar is. ‘Bijna’, glimlacht hij. ‘Ik ben in Dongen geboren en op 9 jarige leeftijd na wat omzwervingen in Den Bosch komen wonen.’ Daar kwam hij ruim veertig jaar geleden ook zijn vrouw Gracia tegen waarmee hij twee kinderen kreeg, zoon Ferry en dochter Evy en kleindochter Julia. Tijdens ons gesprek wordt duidelijk dat dit gezin voor Mari heel erg belangrijk is. ‘Gelukkig kunnen we alles met elkaar bespreken. Ik vind het fijn dat dat kan. Over de dingen die komen gaan, bijvoorbeeld mijn afscheid en begrafenis, hebben we zodoende alle vier ons zegje kunnen doen en een besluit kunnen nemen. Dat zie ik als lichtpuntjes in dit toch soms hele moeilijke traject. Wat me wel zwaar valt, is dat ik de ontwikkeling van mijn kinderen en kleinkind niet zal meemaken.’

Steun en waardering
Hij put ook steun uit de aandacht en waardering die hem deze dagen ten deel valt van de organisaties en initiatieven waarvoor hij als vrijwilliger hand-en spandiensten heeft verricht. En dat zijn er nogal wat. Zo was hij mede-initiatiefnemer of nauw betrokken bij CV Lopes te Voet, de Poemiekavond, Zoals de Kroegbaas zingt, de Top 11 x 11, de commissie fondsenwerving van de Oeteldonkse Club, het Boerenparlement, het Kwekfestijn. de Sinterklaas Intocht, Stichting Belevingstuinen, Stichting Driekoningentocht ‘s-Hertogenbosch en Natuurmonumenten. Mari werd al onderscheiden door laatstgenoemde organisatie. Ook werd hij door de Stichting Sint -Nicolaas Intocht ’s-Hertogenbosch benoemd tot ere-Piet en werd hij door niemand minder dan de Peer met een Oeteldonkse onderscheiding verrast. Genoemde organisaties en initiatieven maakten gretig gebruik van zijn expertise op het gebied van communicatie. En andersom vond Mari het altijd leuk om als vrijwilliger de handen uit de mouwen te steken.

Nog één keer dat
mooie feestje vieren

Toch bij d’n Elfde van d’n Elfde
Die aandacht doet hem zichtbaar goed. ‘Natuurlijk is het fijn als blijkt dat je werk gewaardeerd wordt. Maar ik krijg ook veel bezoek van vrienden en kennissen. Tot voor kort kwam er wel drie keer bezoek op een dag. Dat kan nu niet meer. Het is echt te vermoeiend,’ aldus Mari die nu nog maar zelden uit bed kan. Ook het gebruik van de rolstoel is problematisch. Dat gegeven was in eerste instantie een drempel om aanwezig te kunnen zijn bij de opening van het carnavalsseizoen op d’n Elfde van d’n Elfde op de Parade. Daar vond zijn steun en toeverlaat Gracia echter een oplossing voor: de WensAmbulance. Die zorgde ervoor dat zij samen met Mari dat mooie feestje nog één keer kon vieren.

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘We hebben het samen een plek gegeven’ 2040 29 november, 2018 Interviews, Nieuws november 29, 2018

Facebook Comments